دست نوشته های امیرحسین

...

امیرحسین — Thu, 18 Mar 2010 10:53:55 GMT

سلام بچه ها زود برمیگردم

زود زود

ببخشید

سلام بر بهار و سلام بر زندگی...

امیرحسین — Mon, 01 Mar 2010 07:21:27 GMT

"صدای پای ماه"

صدای پای ماه امشب ، به گوشم میرسد کم کم

ولی نه ، گویی این ابر است که میبارد چنین نم نم

گمان میکردم امشب ماه ، به آغوشم بیاید باز

ولی افسوس کاین ابر ، گرفته روی این سرو سراپا ناز

خداوندا چه تدبیری است مارا

که امشب هردوماه من به پشت ابر پنهانند

یکی در پشت ابر ِآسمان تیره امشب

یکی هم در میان ابریِ چشمان من هر شب

خدایا آخراین عدل است آیا

که چشمانم همیشه خیس دیدن باشدو ماهم به پشت ابر دل تنهاو ناپیدا...؟

خدایا آخر این عدل است آیا...؟

هنوز هم...

امیرحسین — Thu, 25 Feb 2010 07:27:14 GMT

دیگر نه پایی دارم که پا به پای بودنت بدوم،
نه نگاهی که در انتظارت بمانم.
واژه ها را هم پیدا نمی کنم.
این دستها هم، دیگر از سرما یخ زده است!
کمی دورتر از حضور خیال من و تو، پچ پچ ها را می شنوی؟!
می گویند اگر نباشی بغضم سبک می شود.
آنوقت تنها من می مانم و من.
آنوقت دیگر نه فریاد می کنم نه سکوت.
آنوقت دیگر پاهایم آبله نمی زند از این همه دویدن پی ات.
می گویند اگر نباشی به هیچ کجای من و این دنیا بر نمی خورد.
آنوقت فقط من می مانم و این همه شعر که می دانم در انتظار نگاهم هستند.
آنوقت فقط من می مانم و این همه دلتنگی هایی که بیقرار ِبودنم می شوند.
آنوقت فقط من می مانم و این همه نگاه که می دانم برای فردایشان دستهایم را می خواهند.
می گویند اگر نباشی، خنده با نگاهم آشتی می کند!
می گویند اگر نباشی، دوباره به یاد می آورم بهار کی از راه می رسد!
می گویند اگر نباشی،...
نگاه از من پنهان نکن!
آنها می گویند.
اما من...
هنوز هم همه فصلها را تنها پاییز می بینم،
هنوز هم دلم هوای باران دارد و دلتنگی های شبانه.
هنوز هم در پی عطر یاس هستم و هق هق نبودنت.
هنوز هم دستهایت را می خواهم.
و هنوز هم... د... و... س... ت... ت... د... ا... ر... م.

شریک تنهایی من...

امیرحسین — Mon, 22 Feb 2010 09:09:31 GMT

به تو

تو که آفتابی نمی شوی

حالا آفتاب از هر طرف که می خواهد

به در آید٬

سنگینی سایه ات

کمر انتظار مرا

خم می کند و تو

خم به ابرو نمی آوری .

هرچند نمی دانم

خوابهایت را با که شریک می شوی

اما هنوز

شریک تمام بی خوابی های من

تویی.

ای قلم...

امیرحسین — Sun, 21 Feb 2010 04:33:16 GMT

ای قلم بشکن تو از این آه من
یا بسوز
از این غم جانکاه من
یا برایش نامه ای از دل نویس
یا بکش شکل مرا با چشم خیس
ای قلم از من برایش ناله کن
شعر هایم شعر هایم را
برایش نامه کن
ای قلم
تو بوده ای در دست من
شاهدی بر هر چه بود و هست من
ای قلم
ای شاهد شب های من
ای که هستی همدم تنهای من
ای قلم اشکت نمی ریزد چرا؟
می برم حسرت به صبرت مر حبا
ای قلم
آخر نمی سوزی ؟بگو
از نگارش های من آتش بجو
ای قلم
در دست من فریاد کن
از غمم در هر کجا بیداد کن
ای قلم ای شاهد این آه من
بشکن آخر از غم جانکاه من

آخرین حرف هایت هنوز گوشم را می آزارد...

امیرحسین — Fri, 19 Feb 2010 22:51:43 GMT

لحظه وداع و آخرین حرف هایت را که مرور میکنم از خودم میپرسم که چه طور زنده ام هنوز...!

حقیقت...

امیرحسین — Tue, 16 Feb 2010 06:42:02 GMT

حقیقت همیشه تلخه
یه روزی میری از اینجا
من می مونم و یه فریاد
زیر بارون تک و تنها
خوب می دونم که دل تو
بی قرار دل ما نیس
واسه این دلِ شکسته
تو دلت یه ذره جا نیس
دیگه دلواپس ُگلها
نمی شینی تا بهار شه
دیگه تو دلت نمی خواد
دل من یه بی قرار شه
منو جای زاری هر شب
توی قاب خیس گریه
بی تو این عاشق خسته
نداره حتی یه سایه
خوب می دونم دیگه نیستم
واسه تو مثل قدیما
دارم از غمت می سوزم
توی این غربت و سرما
حقیقت همیشه تلخه
تو دیگه منو نمی خوای
یه روزی میری از اینجا
دیگه پیش من نمی یای.

پاییز...

امیرحسین — Fri, 04 Dec 2009 21:51:44 GMT

باد و برگ و ابر درکوچه های شهر جار پائیز را می کشند …وایام…همانگونه که برگ ها درهیاهای باد ورق میخورند مرا امید هدیتی بود از باد ... افسوس، مشغله ی من در پائیز جز سرودن احساس نیست اما من ازآفتاب پاییز هرگز نخواهم آموخت بیرنگی یاس را و حرمان را...من از درختان صبور و در تحیر که بی دریغ برگ ها شان را می دهند ولوند و بی خیال نظاره گر عریانی خویشند نخواهم آموخت ... من در انتظار دیدار خورشید از پس ابرهای پر تکرار نخواهم ماند ...و توشه ی برگهایم را به شتاب باد نخواهم داد .من در پاییز در طغیان رود زندگی می کنم نه در بطالت ابرهای بازیگوش من در خورش رود سفر میکنم واز آتش تابستانی نهفته در دلم ردای خشکیده ی پاییز را خواهم سوخت...من از پاییز سفر خواهم کرد نه روسوی زمستانی سرد که در کرباس سکون خویش خاکستر شده ...به بهاری شتابان می گریزم به سوی بهارانی که همگان امیدشان بود ...

کسی اینجا نیست ...

امیرحسین — Fri, 04 Dec 2009 21:43:31 GMT

اینقدر به در نکوب کسی اینجا نیست ... کسی اینجا انتظارت را نمی کشد ...کسی اینجا برای ورودت همه جا را آب و جارو نمی کند ... اسپند دود نمیکند ...به چه دل خوش کرده ای ... بازهم سراغ من آمده ای که چه ؟ بس نبود آنهمه انتظار ... ؟آنهمه درد ... ؟آنهمه رنج ... ؟ یک بار آتشم زده ای وحالا آمده ای که چه را ثابت کنی ؟ نه ... دیگر نه توانی برای خوش آمد گویی به تو را دارم و نه تاب و تحمل گذشته را ...! از همان راه که آمده ای بازگرد ... راه و روشت را هم اگر عوض کنی شاید ... نمی دانم فقط شاید ... ولی نه ... اعتمادی به تو نیست ... راهت را کج کن و از کوچه دیگری گذر کن ... بگذار بهار برایم بهار باشد و پاییز همچنان زیبا ...

باور کن ای عشق ! کسی اینجا نیست ...!

نسل سوم...

امیرحسین — Fri, 27 Nov 2009 22:17:52 GMT

نسل سوم ؛

بد شانس ترین نسل تاریخ ایران :‌ تو نوزادی شیر خشک نایاب شده بود... تو بچگی هم دوران جنگ بود... دوران تحصیل هم هر چی طرح بود رو ما امتحان کردن... نظام قدیم، نظام جدید، نظام خیلی جدید... رسیدیم دانشگاه سهمیه ها بیداد کردن... فارغ التحصیل شدیم به خاطر زیاد بودن جمعیت کار پیدا نشد... خواستیم ماشین بخریم بنزین سهمیه بندی شد..خواستیم رای بدیم تقلب شد